Als hoofdpredikant (Superintendent Pastor) word ik geacht de leider te zijn van de predikers in het Holland-district. Ik ben namelijk voorzitter van de districtsvergadering voor predikers en – net als in andere districten – verantwoordelijk voor de opleiding van predikers binnen het district.

Maar hoe ben ik hier terechtgekomen – als prediker, bedoel ik? Mensen die me al van jongs af aan kennen, vragen me daar vaak naar – soms wat terughoudend.

Wat kan ik zeggen? Het stond zeker niet in de planning! Ik heb een degelijke rooms-katholieke opvoeding gehad en als gelovig kind hoopte ik natuurlijk non te worden! Maar die droom viel in duigen toen ik als tiener diep vanbinnen een sterk verlangen voelde om een eigen gezin te stichten. 

Een sprong vooruit in de tijd: mijn huwelijk, de geboorte van twee kinderen en onze terugkeer naar Montserrat, het eiland waar mijn man vandaan kwam. Daar bezocht ik de Salem Methodist Church en de aantrekkingskracht ervan greep me: boeiende diensten en gemeenschap, en inspirerende preken en lessen. Ik zou er veel langer blijven dan ik ooit had durven dromen!

Toen kwam de districtsvergadering voor predikers in beeld – tot mijn grote ontzetting, moet ik zeggen. De hoofdpredikant, ds. Cecil O. A. Weekes (inmiddels overleden), vertelde me dat ik een ‘preekbevoegdheid’ (Preaching Note) had gekregen. Ik zei ‘nee’ tegen hem en meende dat ‘nee’ met heel mijn wezen. Toch nam ik met plezier een deel van de leiding tijdens de diensten op me en bleef ik christelijke jongerenbijeenkomsten leiden op school (mijn werk) en in de kerk, zonder te weten dat die ‘preekbevoegdheid’ nog steeds in de gedachten van sommigen leefde.

Toen kwam wat ik maar simpelweg ‘Gods roeping’ zal noemen. Ik werd onmiskenbaar door God aangesproken. Ik kon niet langer vasthouden aan mijn gebruikelijke ‘nee’, maar durfde tegelijkertijd geen ‘ja’ te zeggen. Dat paste niet bij wie ik was, dacht ik nog steeds.

Als ik nu een sprong maak naar het heden, kan ik zeggen dat – ondanks al mijn twijfels, angsten en onzekerheden, en ondanks Gods aanvaarding en de bemoedigende woorden van anderen – ik bij het terugblikken besef dat dit leven voor mij bestemd was. De jonge christen die moeite had om haar geloof te delen – omdat ze niet wist hoe ze anderen over Gods liefde moest vertellen – is gaan inzien dat dit de kern van haar leven is. Ik begrijp de boodschap van Romeinen 10:14.

Maar hoe kunnen ze Hem aanroepen in wie ze niet geloven? En hoe kunnen ze in Hem geloven van wie ze nooit hebben gehoord? En hoe kunnen ze horen zonder dat iemand hun predikt? Mijn antwoord was uiteindelijk dus hetzelfde als dat van Jesaja: „Hier ben ik. Zend mij.”