Ik ben het oudste kind van mevrouw E.N. Mohlala en wijlen de heer N.J. Mohlala. Ik ben geboren en getogen in Zuid-Afrika en beschouw mezelf nu als wereldburger. Als kind groeide ik op binnen de Methodist Church of Southern Africa (MCSA). Toen ik op jonge leeftijd – ik was bijna dertien – mijn vader verloor bij een auto-ongeluk, werd ik al snel volwassen. Door het overlijden van mijn vader heb ik – tot op de dag van vandaag – Gods trouw gezien en ervaren. Ik heb de betekenis van een standvastig geloof leren kennen en dit geloof in mijzelf ontwikkeld.

Ik stroomde door vanuit de zondagsschool van de MCSA (de ‘Milk Guild’) naar de belijdenisklas. Ik begon werkelijk te begrijpen wat God bedoelde toen Hij zei dat Hij de Vader van wezen is. Ik besefte dat we elke dag weer kunnen opstaan ​​en de dag aankunnen, omdat de God van gisteren ook de God van vandaag is en op mij wacht in de toekomst. God heeft altijd in onze behoeften voorzien via gemeenteleden, vrienden en familie.

Ik sloot me aan bij de jongerenbeweging van de MCSA, de ‘Wesley Guild’. Deze beweging heeft mij gevormd tot de vrouw die ik nu ben, door middel van opwekkingsbijeenkomsten, nachtelijke gebedsdiensten, jongerendiensten en jongerenkampen. De Wesley Guild laat zich leiden door de ‘4 C’s’: *Consecration* (toewijding), *Community Development* (gemeenschapsontwikkeling), *Creativity* (creativiteit) en *Comradeship* (kameraadschap); ik heb binnen het district leidinggegeven aan activiteiten rond twee van deze vier pijlers. Jongeren aanbidden God op een manier die bij hun leeftijd past, terwijl ze tegelijkertijd impact maken in de gemeenschap. September is jongerenmaand binnen de MCSA; jongeren leiden deze maand de meeste diensten en leden van de Wesley Guild hernieuwen hun gelofte – een gelofte waarnaar ik altijd heb geleefd (en nog steeds leef): “Ik, zuster Pauline Rachuene, verlang er door Gods genade naar om een ​​christelijk leven te leiden en actief bij te dragen aan het bevorderen van de doelen en idealen van de Wesley Guild. Gaan, verenigen, inspireren, liefhebben en ontwikkelen. Eén weg. Eén hart.” Ik ben al in totaal tien jaar actief in het kinderwerk (in Zuid-Afrika, het Verenigd Koninkrijk en nu in Nederland), maar in 2019 voelde ik een roeping die veel verder ging dan alleen de zondagsschool – een roeping die ik niet langer kon negeren of ‘naar de voicemail kon doorschakelen’. Ik besef dat mijn internationale verhuizingen voor mijn werk meer waren dan louter professionele stappen; God haalde me uit mijn comfortzone om te dienen op de plek waar Hij me nodig heeft en wil hebben. In mei 2018 sloot ik me aan bij de gemeente in Rotterdam; het voelde geweldig om weer deel uit te maken van een methodistische familie. Naarmate mijn Nederlands verbeterde, kreeg ik het gevoel dat ik ook les kon gaan geven op de zondagsschool. Tijd doorbrengen met jongeren en hen onderwijzen over onze Heer en Heiland is van onschatbare waarde. Hun kijk op het leven zet soms ook volwassenen aan het denken.