Zusters en broeders,

We hebben de liturgische cyclus voltooid en zijn opnieuw in de Advent beland.

We moeten dit echter niet zien als een terugkeer naar de ‘oude sleur’; de reden dat we het verstrijken van de tijd in dergelijke cycli markeren, is juist om onszelf te herinneren aan Gods genadige handelen in de tijd – wat God in het verleden heeft gedaan – en om ons alle reden te geven om te hopen op Gods toekomst.

Advent is onmiskenbaar de tijd van hoop. Hoewel we, net als in de Veertigdagentijd, worden opgeroepen om stil te staan ​​bij onze behoefte aan bekering, heeft deze oproep een iets andere toon. Het gaat niet alleen om persoonlijke overgave terwijl we de boodschap van het kruis overdenken en elkaar bemoedigen op de weg van zelfverloochening, in afwachting van de Opstanding waarmee we de overwinning in Christus opeisen.

In deze tijd vragen we ons af of we toestaan ​​dat die overwinning ons aanzet tot een diepere toewijding, zichtbaar in onze deelname aan een levenswijze die vooruitloopt op de uiteindelijke heerschappij van God.

Menen we het wel, wanneer we zingend bidden:

Koninkrijk van Christus, wij bidden om uw komst.
Haast, o Vader, het aanbreken van de dag
waarop uw schepping dit nieuwe lied zal zingen:
het onrecht zal eindigen wanneer Jezus Koning is.

Als we dat menen, wordt van ons verwacht dat we leven naar die toekomst waartoe Christus ons leidt. Onze bekering moet inhouden dat we levensstijlen ter discussie stellen die niet in overeenstemming zijn met dit koninkrijk, vooral wanneer het onze eigen levensstijl betreft.

We kunnen anderen alleen hoop bieden – de hoop dat Gods belofte van een nieuwe dag werkelijkheid wordt – voor zover we zelf bereid en gewillig zijn om deel te nemen aan het leven van die nieuwe dag. Dat is waar ‘actief wachten’ om draait. We wachten dus niet tot januari om goede voornemens te maken over wat en hoe we gaan veranderen. We wachten actief: dat wil zeggen dat we ons nu met ijver inzetten voor wat de Heer van ons vraagt. We doen dat vol ijver, omdat we weten dat de overwinning verzekerd is voor hen die op de Heer wachten.

Omdat we weten dat God nooit de verliezer is, geeft de hoop van de Advent ons het vertrouwen om de taken op ons te nemen waarvan we weten dat God wil dat we ze uitvoeren. Wij werken niet voor een grillige meester of meesteres die ons beloont als hij of zij een goede bui heeft, en ons slecht behandelt als hij of zij een slechte dag heeft. Wij dienen de Levende, de trouwe God van liefde die zijn beloften nakomt – Degene die heeft beloofd bij ons te zijn tot aan het einde der tijden, en die ons de zekerheid geeft dat er voldoende genade is voor elke beproeving waarmee we worden geconfronteerd.

Wat de moeilijkheden van dit moment ook zijn, we kunnen troost putten uit de wetenschap dat we er niet alleen voor staan. Ja, onze wereld heeft met veel ingewikkelde vraagstukken te kampen. Denk aan de opkomst van nationalistische bewegingen, de noodzaak van klimaatactie die oog heeft voor de integriteit van Gods schepping, de groeiende behoefte aan bescherming van kwetsbare mensen, de aanhoudende problematiek van armoede en de steeds weer verontrustende aanwezigheid van oorlog. Aan ons de roeping om zo te leven dat de mensen bij wie wij getuigen, reden vinden om op Gods toekomst te vertrouwen.

In dienst van God,
Joan Delsol Meade, uw predikant